facebook mailing
 
              BP 
  Hein ‘Little Boogie Boy’ Meijer & Wallace Coleman
  18 maart 2019 - 20h15
   
 
 

Nederlandse zanger-gitarist Hein Meijer slaat de handen in mekaar met Amerikaanse mondharmonica legende Wallace Coleman, 83 intussen, voor een handvol akoestische blues sessies. Banana Peel is fier en gelukkig deze unieke en allicht eenmalige combinatie aan te kunnen bieden. Wallace Coleman, als je goed gerekend hebt van bouwjaar 1936, komt uit Morristown, Tennessee. Al vroeg raakte hij in de ban van lieden als Howlin’ Wolf, Sonny Boy Williamson, Jimmy Reed en Little Walter Jacobs. Die laatste namen inspireerden hem om zelf de mondharmonica ter hand te nemen. Wat hij toen nog niet wist, was dat Robert Jr. Lockwood verantwoordelijk was voor veel gitaarpartijen op de platen van genoemde heren. Jonge Wallace oefende op een goedkoop exemplaar (lange niet van de kwaliteit van de Hohner mondharmonica’s waarmee hij later zou spelen!) maar hij ontwikkelde krachtige longen door, naar verluidt, vrachttreinen te imiteren. In 1957 volgde hij zijn hertrouwde moeder naar Cleveland, Ohio, voortaan zijn thuishaven. Hij ging er werken in een grote bakkerij. Muziek leek verder geen rol van betekenis te gaan spelen in zijn leven. Maar tijdens zijn rustpauzes bleef hij harp spelen en hij raakte bevriend met de blues artiesten die Cleveland aandeden. Doordat die speelden in kleine clubs was het immers niet moeilijk om in contact te komen met lieden als Elmore James, Muddy Waters, Jimmy Reed. Toch zou het nog heel lang duren voor hijzelf in publiek zou spelen. Eén van Wallace’s werkmakkers introduceerde hem bij Guitar Slim. Die ontdekte meteen het talent van Coleman en Wallace mocht voortaan geregeld spelen in Slims band in de Cascade Lounge. Niet ver daarvandaan woonde Robert Jr. Lockwood, blueszanger-gitarist van stand, én Colemans ‘onbekende jeugdheld’. Lockwood was een grote: zijn bijnaam luidde ‘Godfather of Cleveland Blues’. Op een avond zag hij Wallace aan het werk bij Slim en was zo onder de indruk dat hij hem aanbood in zijn band te komen spelen. Vreemd genoeg sloeg Coleman dit geweldige aanbod in eerste instantie af. Omdat hij dicht bij zijn pensioen zat, wilde hij die voordelen niet in gevaar brengen. Maar in 1987, dan al 51, nam hij zelf weer contact op met Lockwood en die was wàt blij dat hij dit talent in zijn band kon opnemen. Een decennium lang zou hij Lockwood, stiefzoon van niemand minder dan Robert Johnson, overal trouw volgen. Zo speelde hij met Lockwood ook in België. In 1996 kwam de Wallace Coleman Blues Band tot stand. Vandaar dat hij een jaar later Lockwood verliet voor een eigen loopbaan. Er volgde al snel een eerste cd, ‘Wallace Coleman’. Songs als ‘Black Spider’ maakten dat de plaat uitstekende kritieken kreeg. Vanaf zijn tweede ‘Stretch My Money’ komen zijn platen met covers, maar ook met eigen werk, uit op zijn eigen Ella Mae Music Label (deel van Pinto Blues Music) Zo verschenen ‘Live At Joe’s’, ‘The Bad Weather Blues’, ‘Blues In The Wind – Remembering Robert Jr. Lockwood’ (hommageplaat gemaakt enige tijd na Lockwoods dood in 2006) en ‘Live From Sao Paulo To Severance’, die laatste in 2015. Het is deels de neerslag van concerten in Brazilië met de Igor Pado Band (2013) en deels van optredens in de befaamde Severance Hall in Cleveland. De plaat begint overigens met een ‘Tribute To Little Walter’. Wat telkens weer opvalt bij Wallace Coleman is dat hij een vorm van blues speelt die diep in de traditie geworteld is.
Gitarist en zanger Hein Meijer stamt uit een muzikale familie: vader introduceerde zijn twee zonen in de muziekwereld. Je vindt dat Hein geboren werd in Aalsmeer in de provincie Noord-Holland (waar hij nog steeds woont), maar eigenlijk komt hij van het naburige Kudelstaart in de Westeinder plassen, een streek die merkwaardige gelijkenissen vertoont met de Mississippi delta, wat hem duidelijk geïnspireerd heeft. Al heel vroeg ontdekt hij de Chicago blues, zozeer dat hij, amper 18, in 1992 manmoedig besluit naar de States te trekken, met zijn eigen paspoort… en dat van een 21-jarige vriend die op hem lijkt. Dat laatste staat hem toe de clubs te bezoeken die hij zelf eigenlijk nog drie jaar lang niet mag betreden. De blonde Dutchman trekt zijn stoute schoenen aan en speelt alras met grote kanonnen als Guitar Slim en John Primer. Die laatste is daar zo van onder de indruk dat hij Hein ‘Little Boogie Boy’ doopt, een bijnaam die hij tot op heden met terechte trots draagt. Terug in Nederland begeleidt hij graag bluesmusici van over de grote plas, maar brengt hij ook eigen platen uit, zoals ‘Blues In My Bedroom’ (2011) met eigen nummers en met covers, respectvolle uitvoeringen van blues classics, maar met een eigen insteek, zijn persoonlijke vorm van, we citeren, ‘Happy Blues!’. Jan den Boer (bas) en Bert Fonderie (drums) vormen de ritmesectie van de Little Boogie Boy band. Hein Meijer en Wallace Coleman samen, dan kan niet anders dan vonken geven!

Antoine Légat

deuren 19h - concert 20h15
geen voorverkoop of reservatie
leden 15 euro
niet-leden 18 euro

  deuren 19h - concert 20h15

sponsors