facebook mailing
 
              BP 
  Jeff Jensen
  25 juni 2018 - 20h15
   
 
 

Op 24 april 2015 werd Ruiselede opgeschrikt door een geweldenaar. Niet van het ordinaire soort, maar behorend tot de categorie der gewervelde bluesgitaristen, tot dan toe vooral bekend van de ravages die het fenomeen op Beale Street aanrichtte. Het luistert naar de lekker allitererende naam Jeff Jensen. We schreven naar aanleiding van dat concert in Rootstime: ‘Hoe energiek de aanpak ook is, hoe ogenschijnlijk spontaan en onbezorgd zijn attitude ook mag lijken, precisie en respect in de uitvoering, subtiliteit en zin voor het detail kenmerken zijn muzikale filosofie’ Het was zijn eerste Europese toer, maar zijn passage in ons land deed vermoeden dat hij hier niet voor het laatst te horen zou zijn. In elk geval overtrof het de verwachtingen die Jeff zelf gekoesterd had. De verwondering was wederzijds: de meesten onder ons, schrijver dezes incluis, werden koud gepakt door een artiest waar we van moesten opzoeken hoe hij op prille leeftijd in de blues gesukkeld was, hoe uit The Santa Clarita Blues Society in 2004 de Jeff Jensen Band groeit en dat hij ten slotte, na twee platen en letterlijk honderden concerten (nog altijd hét geheim van een kwaliteitsband!), in 2011 van Portland, Oregon ‘definitief’ verkaste naar Memphis, Tennessee, waar hij al eerder de ideale voedingsbodem zocht en vond voor zijn woeste veroveringstocht doorheen de blueswereld. Wat hij niet altijd solo doet: Jeff werpt zich al lang en tot op heden op als de vaste begeleider van harpspeler Brandon Santini. Jeff stelde in 2015 zijn kersverse, bijoznder gevarieerde cd ‘Morose Elephant’ voor. Pientere titel trouwens, die ‘chagrijnige olifant’, als beeld voor de hypochonder in ons allen, die gelukkig altijd weer kan veranderen in een ‘roze olifant’, mits we eraan werken. Maar, al hadden we tevoren gehoord van zijn dynamische podiumpersoonlijkheid, zijn furieuze aanpak klopte alles, niet in het minst omdat die tegelijk en wonderlijk genoeg ook plaats liet voor finesse, nuance en precisie. Waarom Jeff zich nu opnieuw vertoont in onze contreien (er zijn niet minder dan zes concerten op Belgische bodem alleen al), laat zich raden: een nieuwe cd! ‘Wisdom & Decay’ heet die en dat is dus zijn derde eigen plaat, met zeven originals en drie covers. Die cd krijgt al even woeste commentaren als Jeffs haardos (die steekt hij dan wel mooi op, maar na luttele seconden in het concert gooit hij die weer los!) Collega Eric Schuurmans schrijft in zijn recensie op www.rootstime.be: ‘Met ‘Wisdom & Decay’ slaat Jeff Jensen artistiek een nieuwe, meer creatieve weg in, waarbij soul en blues de stevige bodem vormen. Jeff Jensen (…) blijft verbazen!’ Om misverstanden te vermijden en de fans warm te maken legt JJ zelf op YouTube het wat en hoe uit van ‘Wisdom & Decay’. Dat vind je hier: https://www.youtube.com/watch?v=vwbm4QQfpfo. Ook op deze manier blijft de man dus verbazen! We vinden een ode aan Memphis (‘I’m Living Off the Love You Give’, dat bekend werd via Little Milton), een story over het einde van een relatie (‘Pretend Forevers’), ‘What We Use To Be’ neemt het eigentijdse Amerika op de korrel. We horen ‘Downtown’ van Tom Waits (Jeff maakt al een heerlijke live versie van Waits’ ‘Heart Attack And Vine’, en hij speelde het op de toer van 2015) en zowaar een Bob Dylan (‘Tonight I’ll Be Staying Here With You’) Fors uithalen met de gitaar, dat doet Jeff op de eigen ‘Something In The Water’ en ‘The Water Jam/Something In The Water Revisited’. In de backings vinden we onder meer Reba Russell nachtegaal die goed bekend bij de getrouwen van BP. Op drums vinden we David Green (Alabama, nu Atlanta, Georgia) Green is een eclectische drummer die bij de meest verscheiden gezelschappen musiceerde, van orkesten, show bands, marching bands tot…de Jeff Jensen Band toe, waar hij permanent Robinson Bridgeforth vervangt, die er op vorige tournee nog bij was. Bassist Bill Ruffino (New Jersey, nu Californië) speelt mee vanaf het prille begin van de JJB. Hij is ook sessiemuzikant en heeft in die zin op een dozijn cd’s meegespeeld, bij voorbeeld op ‘This Time Another Year’ van Brandon Santini (2013) Ruffino is een mee-musicerende bassist, hierbij uiteraard geholpen door zijn grote affiniteit met Jeff. De meeste bassisten doen (gelukkig!) wat van hen verwacht worden: de baslijn netjes inspelen, de basso continuo als brug tussen melodie en ritme. Maar het grootste deel van de tijd speelt sympathieke Bill daarbij ook zijn eigen spel. Misschien is ‘contrapunt’ een te hoog woord in deze context maar… Het is een genot hem bezig te horen én te zien, hoe hij de melodie mee in- en aanvult, en zich daarbij inleeft in de song. Banana Peel mag zich opmaken voor weer eens een grootse avond, een gedroomde afsluiter van het voorjaar in het 52e seizoen van de club. Vorige maal was het genoegen duidelijk wederzijds. We eindigden ons Rootstime stuk met: ‘Vlak voor het bisnummer looft Jeff uitvoerig de BP, zijn vrijwilligers en zijn trouwe publiek. Er is de legende, stelt hij, dat de club al bijna een halve eeuw de blues predikt via optredens van hoge kwaliteit. Maar, zo voegt hij eraan toe, de club zelf ziét er ook uit alsof ze in Clarksdale, Mississippi hoort.’ En of we zoiets graag horen!

Antoine Légat

leden 12 euro
niet-leden 15 euro
geen voorverkoop of reservatie
deuren 19h - concert 20h15

  geen reservatie of voorverkoop - deuren 19h - concert 20h15

sponsors